Oude liefde roest!

Wat begon in het Servische Vrnjacka Banja, waaide via Parijs over naar andere romantische wereldsteden: Slotjes, waarmee verliefde stelletjes hun liefde verankerden aan een brug, en vervolgens het sleuteltje in het water deponeerden.

Inmiddels zijn veel grote steden er helemaal klaar mee. Met name Parijs heeft de strijd aangebonden met dit massale liefdesritueel, nadat beroemde bruggen zoals de Pont des Arts en de Pont de l'Archevêché bijna ten onder dreigden te gaan onder het gewicht van al die slotjes. Toen in 2014 een met slotjes volgehangen stuk leuning losbrak van de van de Pont de l'Archevêché en in de Seine verdween (waar op dat moment gelukkig geen 'Bateau Mouche' passeerde) besloot het Parijse gemeentebestuur om alle slotjes te verwijderen.

Dit voorbeeld is inmiddels door meerdere steden opgevolgd, behalve door Zandvoort. Terwijl elders op de wereld de 'verankerde liefde' het moet afleggen tegen de gemeentelijke metaal- en betonscharen, heeft Zandvoort in 2013 zijn eigen 'Most Ljubavi' ofwel ''liefdesbrug' gecreëerd in de vorm van een hekwerk aan de rand van 'De Rotonde' boven het Juttersmuseum aan de Badhuisweg.

Wat echter blijkt is dat liefde zich niet laat organiseren. Kijken we nu, ruim 2 jaar later, naar wat er van deze 'liefdesbrug' is geworden, moeten we constateren dat het hekwerk een mistroostige aanblik biedt, waarbij iedere vergelijking met de liefdesbruggen elders in Europa volledig mank gaat.

Het is te hopen voor Zandvoort dat het aantal opgehangen slotjes (zo'n kleine 200 in 2,5 jaar tijd) niet representatief is voor de romantiek en liefdesbeleving in deze Noord-Hollandse badplaats. Daar komt bij dat men, bij het plaatsen van het hekwerk, zich blijkbaar niet heeft gerealiseerd dat de zilte zeelucht een destructieve uitwerking heeft op het goedbedoelde hang- en sluitwerk, waarmee Zandvoort in ieder heeft bewezen dat 'oude liefde' tòch roest!