Sporten kan íedereen! (7) Zo blijkt uit het verhaal van Kees van Velzen

Dat ook voor mensen met een beperking, ongeacht welke, mogelijkheden bestaan om te sporten bewijst het verhaal van Kees van Velzen. Eerst met een binnenprothese in zijn bovenbeen, en dit jaar zelfs na een complete beenamputatie vanaf de heup, ging hij de "Handbike battle” aan in Oostenrijk: een wedstrijd voor handbikers over een afstand van 22 kilometer over de Kaunertallgletserstrasse met een hoogteverschil van 1000 meter.

(door: Kees van Velzen)

Net voor de kerstdagen 2013 viel ik zomaar op de grond en brak mijn bovenbeen als een tak doormidden. Het gebeurde op mijn werk bij Tata. Gelukkig was de piketwagen van tata er snel bij voor ondersteuning. In het ziekenhuis foto’s gemaakt en direct geopereerd, waarbij een pen in mijn bot werd geplaatst. Door deze ingreep kwamen er tumorcellen door mijn hele bovenbeen.

Als gevolg van een zeer agressieve tumor die niet te behandelen viel, is het bot in mijn been door deze ingreep vervangen door staal. Vroeger werd je been geamputeerd. Maar gelukkig was dit niet in mijn situatie.

Na een tijdje in het ziekenhuis, ben ik opgenomen in Heliomare om te revalideren. Leren lopen met een inwendige prothese is moeilijk, maar met veel doorzettingsvermogen toch goed mogelijk! Dit kwam mede door het geduld van de fysiotherapeuten bij Heliomare.

Tijdens deze revalidatie (inmiddels heb ik er al 5 achter de rug) kwam ik in aanraking met handbiken in een aankoppelbike. Heerlijk de duinen in met begeleiding om de conditie weer wat op peil te brengen. Toevallig kwam precies in deze periode het team Helioheroes terug uit Oostenrijk, waar zij de “Handbike battle”* volbracht hadden. Dit was schitterend om te zien! Al die gelukkige en trotse deelnemers met hun begeleiding en familie.

Gelijk wist ik dat ik daar ook aan mee wilde doen! Ik wilde graag een bijdrage leveren binnen het team van Heliomare: de Helioheroes! Echter de ploeg voor 2015 was al samengesteld, waardoor ik op de wachtlijst kwam voor mogelijke uitvallers. En ja hoor, in februari 2015 kwam er een plekje voor mij vrij, alleen had ik nu nog maar 4 maanden om te trainen. Dus dat werd volop trainen om dit tot een goed gevolg te volbrengen. De eerste training moest ik de Kruisberg op in het Heemskerkerduin. Helaas ging dat nog niet voorspoedig, ik moest omhoog geduwd worden. Dit gaf niet echt vertrouwen in mijn kunnen.. ‘hoe ga ik Oostenrijk ooit halen?’ ging er voortdurend door mijn hoofd. Gelukkig na veel trainingen bereikte ik toch de top. Ik kwam trots maar kapot boven. Na de finish zei ik direct: dit doe ik eens, maar nooit meer!’.

Het jaar erop werd ik gevraagd om als “ervaringsdeskundige” nog een keer mee te doen en de nieuwe deelnemers te ondersteunen. Echter ik moest nog een keer geopereerd worden….., er kwam een nieuwe prothese in mijn been. Maar ik ging er gewoon weer voor. Snel revalideren en dit keer dus weer laat met de voorbereiding begonnen, maar ook deze Battle overwonnen en na de finish direct gezegd: “In 2017 ga ik weer, maar dan met een goede voorbereiding!”

Alleen, je voelt hem al aan komen, Heliomare heeft een steeds vernieuwend team, waar door ik nu niet meer bij Heliomare mee kon. Wel logisch, want er moet ruimte worden gemaakt voor nieuwe revalidanten die mee willen doen.

Dus in oktober 2016 is met een aantal oud revalidanten het idee ontstaan om zelf een handbiketeam op te starten. Dit is ook gebeurd en zodoende is HBTNH (Handbike Team Noord-Holland) opgestart. Een team met enthousiaste mensen die samen de Handbike Battle willen volbrengen. Het team is er tevens om andere minder validen mensen in aanraking te laten komen met handbiken.

Het team HBTNH heeft zich aangesloten bij wielervereniging BRC Kennemerland. Hier zijn goede trainingsfaciliteiten om ons goed voor te bereiden op de komende wedstrijden en Battle. Ook voor mensen die op hun eigen niveau willen trainen is hier de mogelijkheid voor.

Doordat ik een rolstoelhandbike heb ben ik gelukkig weer mobieler en kan ik ook bij het sporten gaan kijken. Verder proberen wij als gezin een zo normaal mogelijk te leven.