Iedere ‘werkman’ z’n eigen jeans

Vandaag 120 jaar geleden, op 26 september 1902, overleed Levi Strauss, de ´uitvinder´ van de spijkerbroek. Aanvankelijk was de spijkerbroek bedoeld voor de vele Amerikaanse goudzoekers in die tijd. De tijd heeft echter geleerd dat de jeans van Strauss een goudmijn op zichzelf vormden die alle andere goudvondsten overtrof.

(tekst: Wim Meijer)

Het heeft wat voeten in de aarde gehad voordat ik mijn eerste spijkerbroek om mijn billen voelde. Mijn ouders (geboren in resp. 1906 en 1909) waren groot gegroeid met een heel ander idee over spijkerbroeken dan mijn meeste tijdsgenoten. Voor hen stond de spijkerbroek model voor: armoede, werkmansvolk, ordinair, kortom…… alles wat zij niet waren en daarmee ik ook niet. Mijn ouders waren nog van een generatie die met gepaste trots toekeek wanneer kleine ‘Wimmie’ op schoolreisje ging in een terlenka pantalon, overhemdje, strikje en colbertje. Met vertederende emotie in haar stem gaf moeder me dan te kennen dat ik er ‘echt als een heertje’ uitzag.

Dat was wel lief, natuurlijk, maar écht op mijn gemak voelde ik me niet. Want hoewel het jeansgebruik nog niet de hedendaagse omvang had bereikt, begon om mij heen het denim toch wel aardig terrein te winnen op het terlenka. Dat had in die tijd overigens meer te maken met de slijtvastheid dan met modebewustzijn. Maar juist dàt had voor moeders een argument moeten zijn om ook mij in zo’n ‘werkmansbroek’ te hijsen. Want ongeveer driemaal per week viel ik de gaten in mijn knieën, en daarmee ook in mijn broek.

(Flickr)

Spijkerbroek… met strakke vouw
Moeders volhardde echter, en pas rond mijn 17e kocht ik mijn eerste ‘jeans’. Het was een soort van compromis: een spijkerbroek, oké, maar wel een met een nette vouw in het midden. En die werd zorgvuldig onderhouden, want bijna dagelijks gleed het strijkijzer over mijn blauwe trots, die daar overigens helemaal niet mooier van werd.

Hoe karikaturaal dit alles ook moge klinken, er zat wel waarheid in de gedachte van Vader en Moeder Meijer. Want de jeans is inderdaad van oorsprong gemaakt als zijnde de ultieme werkbroek voor met name mijnwerkers en goudzoekers.

Iederee 'werkMAN' z'n eigen jeans? (foto: Unsplash - Marcel Strauss)

One-of-a-kind

Kijken we naar Calvin Klein of Giorgio Armani, die draaien hun hand zelfs niet om voor broeken van duizenden euro’s. En nog extremer is de one-of-a-kind jeans van het merk Dussault Apparel. Deze is bezet met 42 robijnen, 8 diamanten en ruim duizend gram aan 18-karaats witgoud. Elke broek wordt met de hand genaaid, geverfd en dertien keer gewassen. Deze spijkerbroek is alleen te koop in Los Angeles en New York en heeft een prijskaartje van $ 250.000

Maar zelfs de Dussault Apparel moet zijn meerdere erkennen in de Secret Cirus. Voor zo’n slordige 1,3 miljoen dollar heb je deze jeans in de kast hangen. Nadeel: zonder bodyguard durf je er de straat niet mee op, want met kontzakken waarop 15 diamanten zijn afgezet, ben je de ultieme prooi voor iedere zichzelf respecterende (kont)zakkenroller.

Jawel, 1,3 miljoen dollar. Noem dat nog maar eens een ‘werkmansbroek’. Had mijn vader één zo’n Secret Cirusje gegeven en hij had nooit meer hóeven werken, en ondergetekende hoogstwaarschijnlijk ook niet meer.

Levi Straussoverleed op 26 september 1902 op 73-jarige leeftijd. Hij liet een bedrijf achter dat nu, 120 jaar later, nog steeds de grootste fabrikant is van spijkerbroeken met afgelopen jaar nog een omzet van circa 1,6 miljard dollar. Wat een mazzel voor Levi en zijn nakomelingen dat er nog steeds zoveel ‘werkmannen’ zijn.